Witam znowu..

Witamy się znów :D
Teraz zaplanowałam że napiszę pewną historię ...
To znaczy to jest z internetu < podam wam stronkę ;* >, ale wiem że bardzo podoba się kilku osobą ; >
Oto ona <3 :

Oni atakowali, on bronił swej dziewczyny. Ich było czterech, on jeden. Nie miał szans...

Odsłania żaluzje. Światło pada na półkę nad biurkiem, na której stoi zdjęcie uśmiechniętego, ciemnowłosego chłopaka.
– To jest Rafał... – głos Małgosi załamuje się. – Mój chłopak. Jutro miną już cztery miesiące od jego śmierci... Ciągle nie mogę uwierzyć, że jego już nie ma... On był... wspaniały. Nie znam lepszego słowa, żeby go opisać. Często wspominam ten moment, kiedy się poznaliśmy. Biegłam wtedy do autobusu i rozpiął mi się plecak. Książki, zeszyty, długopisy – wszystko wyleciało prosto w błoto na jezdni. I wtedy z przystanku wyskoczył na ulicę wysoki chłopak w bojówkach i pomarańczowej kurtce. Stanął na środku jezdni, rozłożył ręce i krzyknął: »Stać, bo tu skarby leżą!« – Małgosia uśmiecha się do wspomnień. – Kierowcy hamowali z piskiem opon, a on jak cyrkowiec skakał od zeszytu do zeszytu i zbierał je z ulicy. Potem podszedł do mnie, by oddać mi te przemoczone, zabłocone książki. Spojrzałam mu w twarz i zobaczyłam niesamowicie niebieskie oczy i ciemne, prawie czarne włosy. Wymiękłam, mowę mi niemal odebrało. Wydukalam jakieś podziękowania i zaraz potem uciekłam, bo nadjechał kolejny autobus”. W szkole odkryła, że nieznajomy chłopak na jednym z zeszytów zdążył napisać: ”Zadzwoń, bo wiem, że nasze spotkanie to nie był przypadek. Rafał, tel...”. Zadzwoniła do niego dopiero po tygodniu.

Początki – Umówiliśmy się na rynku, pod pomnikiem. Nawet nie zauważyłam, jak Rafał podszedł do mnie z tyłu. Zasłonił dłońmi oczy i poczułam zapach kwiatów. Dał mi cały bukiet ślicznych tulipanów. A potem chodziliśmy po mieście i rozmawialiśmy – Gosia milknie na chwilę, potem znowu zaczyna opowiadać. – Właściwie to ja niemal cały czas gadałam, a on słuchał. Bardzo uważnie. W końcu wyciągnęłam od niego, że jest w drugiej klasie liceum. Lubi komputery, informatykę. Trenuje biegi długodystansowe i gra na gitarze. Zaczęli się spotykać. W kinie, w parku, nad stawem, na przystanku autobusowym... – Jak zrobiło się ciepło, szaleliśmy na rowerach – mówi Gosia. – Przedstawiłam go rodzicom. Tata na początku był nieufny, ale jak mu Rafcio pomógł poradzić sobie z jakimś komputerowym problemem, to się w końcu do niego przekonał...

To była miłość. Pierwszy raz Rafał pocałował Gosię po trzech tygodnich znajomości. Na polanie w pięknym, sosnowym lesie.
– Zrobił to cudnie – dziewczyna czerwieni się lekko, zamyka oczy. – Tak delikatnie. Jeszcze dziś pamiętam smak jego ust. Zapach włosów. Potem w milczeniu szliśmy przez las. Właśnie wtedy uświadomiłam sobie, że bardzo go kocham... Była szczęśliwa. Wiedziała, że niemal codziennie on będzie czekał na nią pod szkołą. Wysłucha jej żalów na matematyczkę, narzekań na niewyspanie. Pomoże odrobić zadanie z chemii. Ale też pogłaszcze po włosach, pochwali za makijaż, szepnie krótkie ”kocham” do ucha, pocałuje. – Uzależniłam się od niego – mówi Gosia. – Jak nie widziałam go jeden dzień, byłam po prostu chora z tęsknoty. Ale tak chyba wygląda prawdziwa miłość? Każdą wolną chwilę chciałam spędzać z nim...”. Chodzili już ze sobą ponad rok, kiedy Małgosia zaczęła się niepokoić o przyszłość ich związku. Rafał szykował się do egzaminów na studia i bała się, że na uczelni on pozna nowe, bardziej interesujące dziewczyny, a ona wyda mu się zbyt głupia, dziecinna. Powiedziała o tym Rafałowi, ale chłopak tylko się zaśmiał i odparł, że chyba go dobrze nie zna. – Niepotrzebnie się bałam – mówi Gosia. – Nie tylko mnie nie rzucił, ale miał dla mnie nawet więcej czasu niż przedtem. Stawaliśmy się sobie coraz bliżsi. To właśnie on był moim pierwszym facetem... Zaczęliśmy też na poważnie planować wpólną przyszłość. Umówiliśmy się, że jak zdam maturę i dostanę się na uniwerek, na anglistykę, wynajmiemy kawalerkę i zamieszkamy razem”. Nadszedł jednak tamten wieczór. Sobota. Pojechali na imieniny do znajomej. Towarzystwo spiło się już po dwóch godzinach zabawy i zrobiło się nieciekawie. Żadne z nich nie miao ochoty siedzieć tam dłużej, więc zdecydowali, że czas się ewakuować. ”Wyszliśmy na ulicę. – Nie stać nas było na taksówkę, poszliśmy pieszo – mówi Małgosia. Wiele razy przedtem też tak wracaliśmy do domu i nigdy nie było problemów. Nie mieliśmy daleko, jakieś trzy kilometry. Po drodze,na jednej z ulic minęliśmy całodobowy sklep monopolowy. Oni już tam byli.

Nożownicy – Czterech pijanych gnojków w bluzach z kapturem. Kupili właśnie kolejne piwo. Ominęliśmy ich szerokim łukiem. Wtedy jeden z nich zawołał: »E! Odstąp nam swoją foczkę!«. Rafał chciał się odwrócić, coś powiedzieć, ale szturchnęłam go łokciem, żeby był cicho. Poszliśmy dalej, a oni za nami. Zaczepiali nas coraz głośniej, coraz wulgarniej. Do domu mieliśmy jeszcze kilka przecznic. Za daleko, żeby uciekać. W końcu Rafał nie wytrzymał. Stanął. Odwrócił się i spokojnie powiedział: »Panowie! Odprowadzam swoją kobietę. Nic do was nie mam. Idę dalej«. Małgosia nie może spokojnie opowiadać o tym, co było potem. Bez słów pokazuje wycinek z lokalnej gazety: ”(...) napastnicy zadali 20-letniemu Rafałowi C. kilka ciosów ostrym narzędziem, zapewne nożem (...)”. – Otoczyli nas i powiedzieli, że skoro on idzie, to ja zostaję – Gosia opowiada dalej. – Jeden z nich złapał mnie i przytrzymał, drugi próbował rozpiąć mi kurtkę. Rafał rzucił się na nich. Pierwszego przewrócił na ziemię, drugiego odepchnął, ale wtedy dwaj pozostali zaatakowali go od tyłu. Upadł, a oni zaczęli go kopać. Udało mu się wstać, ale wtedy najwyższy z napastników wyciągnął nóż. Pozostali złapali Rafała za ręce i wykręcili je do tyłu. A ten najwyższy raz po raz wbijał mu nóż, jak szalony. Krzyczałam, ale oni nie przestawali. Spłoszył ich dopiero samochód, który pojawił się na ulicy. Kierowca zatrzymał się przy klęczącej nad Rafałem Gosi. Z komórki wezwał pogotowie, policję. – Rafał jeszcze oddychał... – Gosia płacze. – Choć dusił się swoją krwią. Przykryłam go moją kurtką... Lekarz z pogotowia zbadał Rafała i kazał jak najszybciej wieźć go do szpitala. Nie pozwolił Gośce wsiąść razem z nim do karetki. ”Nie jest pani rodziną!” – powiedział. Czekanie na cud Mężczyzna z samochodu zgodził się ją podwieźć, w ślad za erką, do szpitala. Już w drodze zadzwoniła do rodziców. Pojawili się w pół godziny pod izbą przyjęć, razem z mamą Rafała. – Przerażeni czekaliśmy, aż wyjdzie do nas lekarz – mówi Gosia. – Pojawił się w końcu i powiedział: »Jest ciężko. Uszkodzone są narządy wewnętrzne, próbujemy opanować kolejny krwotok. Stracił bardzo dużo krwi«. Dostaliśmy zgodę tylko na patrzenie na Rafała z korytarza, przez szybę. Leżał w plątaninie rurek, cały w bandażach. Wokół biegały pielęgniarki. Dopiero następnego dnia lekarze zezwolili, by przy łóżku Rafała pojawiły się ”najwyżej dwie osoby”. Gosia z jego mamą pochyliły się nad nim. Próbowały nawiązać jakikolwiek kontakt. – Ale Rafał był nieprzytomny – opowiada Gośka. – Dopiero po południu otworzył oczy. Były takie... nieobecne. Utkwione w jednym punkcie na suficie. Po chwili znów je zamknął. Odpłynął. Kilka godzin później obudził się znowu. Tym razem bardziej świadomy. Spytał cicho: »Co się stało?«”. Gosia wytłumaczyła mu, że jest w szpitalu, bo napadło ich czterech bandytów. ”Nie pamiętam”– wyszeptał. Potem znów stracił przytomność. – Pojawił się lekarz. Spojrzał na te wszystkie maszyny, kartę pacjenta i powiedział: »Ma 50 procent szans na wyjście z tego. Ale może być różnie«. Jednak dla mnie było jasne, że Rafał przeżyje. Przecież był silny, wysportowany. Siedziałam przy jego łóżku i... sama nie wiem, kiedy zasnęłam”. Koniec nadziei Obudził ją przeraźliwy pisk. Jedna z maszyn, które stały wokół Rafała, wydawała z siebie jednostajny, ciągły dźwięk. Na monitorze zygzakowata dotąd, poszarpana linia płynęła teraz równo, jakby ktoś kreślił ją pod linijkę. Do pokoju wpadły pielęgniarki, lekarze. Kazali wyjść Gośce i mamie Rafała. Już zza szyby słyszały okrzyki: ”Brak tętna!”, ”Tracimy go!”.Gośka nie pamięta tego, co się działo dalej, bo właśnie wtedy zrobiło się jej czarno przed oczami i pierwszy raz w życiu zemdlała. Gdy odzyskała przytomność, stał nad nią jeden z lekarzy. Obok, na krześle, płakała mama Rafała. Ciało chłopaka przykryte białym prześcieradłem wywożono na łóżku szpitalnym korytarzem.

Chciałam iść za nim – Prawie nie pamiętam dni przed pogrzebem. Wiem, że rodzice dawali mi tabletki uspokajające – mówi Gosia. – Bali się, że sobie coś zrobię... Nie miałam siły rozmawiać. Nie miałam chęci na nic. Sam pogrzeb był straszny. Padał deszcz, było ciemno i ponuro. Patrzyłam, jak spuszczają trumnę do ziemi i czułam, że nie mam już po co żyć”. Po pogrzebie Gosia ponad miesiąc nie chodziła do szkoły. Nie była w stanie. Nie chciała z nikim rozmawiać, z nikim się spotykać. Całymi dniami siedziała w swoim pokoju. Raz próbowała się zabić. – Weszłam na parapet, spojrzałam w dół i... wtedy do pokoju wszedł ojciec – opowiada dziewczyna. – Złapał mnie za nogi, ściągnął na podłogę i powiedział coś, co zrobiło na mnie wrażenie: »Rafał nigdy by nie chciał twojej śmierci. Zginął dlatego, że próbował uchronić cię przed krzywdą, więc teraz nie rób jej sobie sama, bo go tym obrażasz!«. To było mocne, brutalne. Ale tata miał rację. W końcu wróciła do szkoły, tak jak zalecił jej psycholog i próbowała zabić wspomnienia nauką. – Nie bardzo mi to wychodzi – wzdycha Gosia. – Ten rok chyba będzie stracony. Ale to nieważne. Nie ma Rafała, nie ma sensu. Każdego dnia kłócę się z nim w myślach. Krzyczę, że nie miał prawa mnie tak zostawić, że wolałabym być razem z nim. Zaraz jednak jakiś głos mówi mi, że muszę żyć dalej. Bo on by tak chciał i gdyby mógł, to by mi to powiedział. I cały czas trudno mi uwierzyć, że jego naprawdę już nie ma. Ciągle mam wrażenie, że on po prostu na chwilę wyjechał i niedługo wróci. Wejdzie do mojego pokoju, uśmiechnie się... Zamykam oczy i czuję jego zapach. Dotyk jego dłoni na moich plecach. Jakby wciąż był przy mnie... Małgosi nie pociesza fakt, że policja zatrzymała już dwu z czterech podejrzanych o zamordowanie Rafała. – I co z tego? – mówi gorzko. – To nie przywróci mu życia. Nie sprawi, że apomnę, że znów będę taka jak dawniej. To niemożliwe. Bo tamtego dnia, razem z Rafałem, oni zabili także i mnie...

TO JUŻ KONIEC ...
Tu macie str z której to wzięłam ;* : http://twist.pl/article.php/art_id,26/title,Zabili-go-na-moich-oczach/place,1/kid,46/#art-top

Mam nadzieję że się podobała :)
Następnym razem pokażę wam inną taką historię, a jeszcze innym razem dokończe swoją historie 'Z życia wzięta' :)

Żegnam wass <333

Paa ;*